θρήνοι για την άλωση της Πόλης

 

Πήραν την Πόλη, πήρανε, μωρέ πήραν τη Σαλονίκη
πήραν κι την- πήραν κι την Αγια-Σοφιά.

Πήραν κι την Αγια-Σοφιά, το μέγα μαναστήρι,
μι τιτρακόσια σήμαντρα, μ’ ιξήντα δυο καμπάνις
πάσα καμπάνα κι παπάς, [πάσα παπάς κι διάκος.
Να κι η κυρά η Παναγιά, στην πόρτα πάει και στάθη
και στους μαστόρους έλεγε και στους μαστόρους λέει.
Μαστόροι μη δουλεύετε, μη χάνετε τον κόπο
κι εδώ ’κκλησιά δε γίνεται κι μέγα μαναστήρι,
θα γίνει τούρκικο τζαμί να προσκυνούν οι κλέφτις
να προσκυνάει Αλή πασάς με τους σκλάβους δεμένους.]

η διαδρομή της ελληνικής μουσικής

>

Ν. Βενετσάνου - Σάρα

Ήρθα είπα να 'ρθώ μα πώσ να 'ρθω
Θα' ναι η ψυχή μου πίσω
Δεν έχω μέροσ να σταθώ και να ξαναγυρίσω

Ξένη ξένη μου λένε ειμ' εδώ
Ξένη κι εκεί θα πουν
Τισ δυο πατρίδεσ μου αγαπώ
Μ' αυτέσ δε με χωρούν

Πάνω στο όροσ ελαιών
Ο νουσ φλογίτσα των κεριών
Σε περιπλάνηση κι οδύνη
Να φέρνει σάρκα και οστά
Και στην οθόνη σασ μπροστά
Αναπαράσταση να δίνει

Τρέχουν τρέχουν τα δάκρυα σαν βροχή
Χρόνια που νιώθω μόνη
Άλλη πατρίδα στην ψυχή
Κι άλλη να με πληγώνει

Άκου να την ξυπνά η ιεριχώ
Απ' τουσ αιώνεσ ψάλλει
Την άκουσα και ξεψυχώ
Θέλω ν' ακούσω πάλι

Πάνω στο όροσ ελαιών
Ο νουσ φλογίτσα των κεριών
Σε περιπλάνηση κι οδύνη
Να φέρνει σάρκα και οστά
Και στην οθόνη σασ μπροστά
Αναπαράσταση να δίνει

βλέποντας κι ακούγοντας το κακό

Μ. Σαγκάλ, Η λευκή σταύρωση

μου πες φεύγω μετανάστης

Μου `πες φεύγω μετανάστης
μια βραδιά Τετάρτης για την ξένη γη,
κι ήσουνα γυαλί σπασμένο
κι άστρο σκορπισμένο σε μικρή αυλή.

Σαν κερί που ανάβει τη ζωή μου καις
μ’ άφησες μονάχη στις ανηφοριές
κι έγινε μια νύχτα όλη η ζωή
τα ρεμπέτικά μας αναστεναγμοί.

Μού `πες φεύγω μετανάστης
μια βραδιά Τετάρτης για την ξένη γη,
κι άφησες πικρό σημάδι
μια ζωή ρημάδι δίχως αλλαγή.

by the rivers of Babylon (ψαλμός 136)

εκκλησιαστική μουσική Δύσης

/iframe>

 

ο εφιάλτης της Περσεφόνης

ο ύμνος της αγάπης σε τρεις εκδοχές

η φωνή του ξένου

Ἦταν ἡ φωνὴ τοῦ ξένου καὶ τοῦ ναυαγοῦ κι ἕνα βλέμμα ποὺ ἀντικρύζει σύρματα παντοῦ σ’ ἕνα δρόμο δίχως τέρμα, δίχως γυρισμό οὔτε θέλω νὰ θυμᾶμαι οὔτε νὰ ξεχνῶ Καραβάνια μὲ τοὺς μπόγους πάνω στὰ βουνά στὴ φωτιὰ παραδομένοι, χάνονται παιδιά ὁ καπνὸς ἀνηφορίζει πάνω καὶ ψηλά καὶ ὁ ἥλιος ταξιδεύει μ' ἀναφιλητά Mές στοῦ κόσμου τὴν ἀρένα ἕνα βλέμμα σκοτεινό σύννεφο χωρὶς σταγόνα κόκκινη βροχὴ στὸ χῶμα Δίχως τὰ χαρτιὰ στὰ χέρια πάνω στὶς γραμμές μέσα σ’ ἕνα σκυλοπνίχτη τέσσερεις γενιές ἀπ' τὸν Ἴστρο στὸν Εὐφράτη μιὰ βαθιὰ πληγή εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ ξένου ἀπ' τὴν Ἀνατολή ἕνα ρεῦμα ποὺ τινάζει καὶ αἱμορραγεῖ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ ξένου ἀπ' τὴν Ἀνατολή